Amelie

You're not the center of the Universe azizam

2012-01-04T14:36:00.007-05:00

یک نصیحتی من به شما بکنم.
یکی از مهارت های مکالمه – و از اصول اولیه آدم بودن به عقیده من– اینه که وقتی یک بیچاره ای دهنش رو باز کرد که درد و دل کنه، فوری خودتون رو محور اصلی مکالمه نکنید. بله ما قبول داریم که شما مرکز جهان هستید و همه باید در مورد شما فکر کنند. اما به طرف مقابل هم اجازه بدین کمی احساس مهم بودن بکنه. نمی میرید که. به جای اینکه تا یک نفر از درد و بدبختی خودش گفت شما بپرید و بگویید منم فلان منم بیسار من من من من، یک کمی هم گوش بدین. اینقدر من نکنید. همه چیز لازم نیست به شما ختم شه. ما همه قبول داریم شما خیلی مهم هستید و از همه بیشتر مستحق توجه اید. ببینم میتونید حتی ده دقیقه مکالمه جلو خودتون رو بگیرید و صد بار من من نکنید.
اعصاب نمیذارید که.

ایز ایت می آی ام لوکینگ فُر؟

2011-12-15T10:36:00.000-05:00

دارم چت میکنم. کنده طرف. می رم چایی می ریزم بر میگردم. با دقت میخونم آخرین خط ها رو. چه قشنگ نوشته. چه حرفای خوبی. اسم فرستنده رو که میبینم! به اینا رو که خودم نوشتم. هنوز اون جواب نداده.

Give me back my Sun

2011-12-08T13:15:00.002-05:00

من زمستان را دوست ندارم. بدم هم میاید. برای اینکه سرد و برفی و کوفتی است. نصف سال هم طول میکشد. صبح ها هم که بیدار میشوم هنوز شب است.
دلم میخواهد همیشه تابستان باشد.
این بود انشای من

Bubble Shooter

2011-11-28T09:30:00.002-05:00

از صبح نشسته ام توی آفیس و بابل شوتر بازی میکنم. بابل شوتر یک بازی است که گلوله های رنگی را روی هم شوت میکنی و اگراز سه تا بیشتر باشد 'گلوپ' میترکد. گلوله های سبز را خیلی دوست دارم. از همه کمتر هم گلوله های بنفش را دوست دارم. این بازی اصلا مغز نمیخواهد. من از تمام کارهایی که مغز نخواهد استقبال میکنم. البته یک نکته کنکوری دارد و آن اینکه گلوله های ردیف بالا اگر بترکد ردیف پایین هم میترکد. رکوردم هفتاد و اندی هزار است و خیلی ازاین بابت به خودم افتخار میکنم. اینکه میگوییم آدمها در خارج از صبح تا شب کار میکنند دروغ میگوییم. میخواهیم شما بترسید و نیایید و ما در خیابان خیلی ایرانی نبینیم و مجبور نشویم هی به دوستمان بگوییم هیسسسسس یارو ایرانیه.
بله.

2011-11-26T09:32:00.001-05:00

یک تکنولوژی اختراع شده اخیرا. یک هد بند ه که موقع خواب یه سری اشعه میفرسته بعد باعث میشه خواب نبینی.
دروغ گفتم.
لاک پشت یخی دیشب به من گفت - نه با ملاطفت بلکه با فریاد- که من اونقدر از خشم ونفرت پرم که بلاه بلاه بلاه.دقیقا نه بلاه اما کلمه هایی که به خشم و نفرت ذاتی من اضافه کرد. منهم یک ساعت بعدش را در پارکینگ نشسته بودم و نقشه میکشیدم چطور انتقام بگیرم. حتی به این موضوع هم که با گاز ماشین خفه کنم خودم را فکر کردم. یک ایراد کوچک داشت نقشه ام و آن اینکه پارکینگ چند طبقه است و هیچ وقت هیچ خری نمیمیرد.
یک ایده داستان:
یک پیرمرد گوگولی مگولی از پارکینگ در میآید و راوی بهش راه میدهد.پیرمرد گوگولی مگولی یک تشکر گوگولی مگولی هم میکند با جنباندن سرو دست و اینها. سپس راوی سرعت میگرد و محکم میکوبد به عقب ماشین پیرمرد گوگولی مگولی. سپس راوی قاه قاه میخندد.
پایان

2011-11-25T11:04:00.001-05:00

گریه میکنم.
هور هور.

بیست وسه نوامبر دو هزار و یازده

2011-11-23T11:43:00.001-05:00

برف اومده.
متنفرم.
توی آفیس بنایی دارن. جامو عوض کردم نزدیک این دختره مارکتینگ. چه قده پروسروصداس.
متنفرم.
الان نمیدونم باید محاوره ای بنویسم یا نه. بعدا تصمیم میگیرم.
فعلا خدافس

آی ام نات د یانگست نُر د تینست اِنی مور

2011-11-21T13:07:00.003-05:00

دلم برا اینجا تنگ شده. شاید بیام باز.

2011-03-01T09:41:00.003-05:00

اشکهایم بند نمیآید
به گمانم باز اشک آور زده اند این دور و برها جایی.

لایف از ایت گُز

2011-02-03T10:52:00.000-05:00

حوصله ندارم.

بارهستی برایم سنگین است.

صدای موزیک را بلند می‌کنم.

ماشینها بوق میزنند.

چراغ عابر قرمز بود.

اشتها ندارم.

غذا نمیخورم باز.

مثل چی‌ برف میاید.

با باد.

فاک.

دلم چیزی نمی‌خواهد.

دیر میروم توی تختخواب.

خواب میبینم خودم را میکشم.

خودم را پرت می‌کنم از جایی‌ پایین.

میفتم روی یک عالم سالاد ماکارونی.

با زیتون.

از خواب میپرم.

ترسیده ام.

زنده ام هنوز.

هوا تاریک است.

حوالی پنج باید باشد.

درست نمی‌بینم.

یادم باشد سالاد ماکارونی درست کنم.

یا نه.

می‌خوابم باز.

2010-09-14T12:24:00.003-04:00

اون لحظه ای که من رو بغل کردی- که خداحافظی کنی- تا بری سفر- و فشارم دادی- و من یک کمی گردنم داشت میشکست- بس که درازی- و من هم مجبورم هر دفعه روی پنجه بایستم- و کمرم و گردنم درد میگیرد اگر فشارم بدهی- از بالای کله برجها آسمان را دیدم که آبی آبی بود و یک ابر هم نداشت.

2010-08-22T11:41:00.001-04:00

زمان اینجا سریع میگذرد.
وگرنه اگر من مانده بودم، این همه سال ام نبود. این همه موی سفید نداشتم. این همه دوری بلد نبودم. یک روز باید بشینم بنویسم از این همه زمستان و تابستان که دیده ام. دیگرحتی خوب یادم نمیآید آدم های قدیمی را. آدم های عزیز قدیمی را. از این همه فاصله که بین ماها افتاده است. چند قرن میشود هان؟
یک وقت های اما سرعتش کم میشود. اینگارچوب لای چرخ دنیا گذاشته اند. مثل عصرهایی که ویک اند میخواهد تمام شود و ابری است بیشتر وقت ها و دست ودلم به هیچ کاری نمی رود. هزار بار فون بوک موبایلم را بالا و پایین میکنم. هزار بار هنوز امیدوارم یک کسی هست که مهربان است برای عصرهای دلگیر. پیدا نمیکنم. این عصرها کند است و تنهاست. بقیه روزها مثل باد میگذرد. من هی فکر میکنم باید کار دیگری کنم. هر کاری که میکنم اما کار دیگری نیست.
حتی تند تر از باد میگذرد.

2010-07-19T14:37:00.000-04:00

لبه ی پنجره دراز کشیده ام و یک پایم رابیرون پنجره آوبزان کرده ام. جلوی من مردی با انگشتان بلند پیانو میزند و هر از گاهی بر میگردد و پیشانی مرا ماچ میکند. آنقدر خوب میزند که حتی میشود عاشقش شد. اما الان حالش را ندارم. فردا در موردش فکر میکنم. حالا دلم میخواهد فقط ابرها را در ساختمان جیوه ای روبرو نگاه کنم که با آهنگ پیانو یواش یواش می رقصند.

ای عرش کبریایی چیه پس تو سرت

2010-05-03T04:06:00.002-04:00

انگشتهایم یخ است. از سرمای هوا نیست انگار. تهران که برف و یخ و باد ندارد. نداشته هیچ وقت. فکر کرده بودم از قطب که برگردم خانه گرم میشوم. فکرکرده بودم این منفیِ هزار لعنتی ست که نمیگذارد گرم بشوم. دلم را بیخود خوش کرده بودم. اینجا هم باید لیوان چای را محکم بگیرم که شاید گرم شوم، دل ببندم به بخار کم جانش. سرما درون من جا کرده است. اینجا و آنجا ندارد. چه ابری باشد چه برفی و آفتابی. یک هو که دلش بگیرد میبارد و بند نمیآید. آنقدرکه به هق هق میفتد و میلرزد، گرم هم نمیشود هیچ وقت.

2010-01-23T21:43:00.000-05:00

جیمی! من فکر نمی کنم ابن همه تلاش فایده هم داشته است. یک عمر همه ی این ها سعی کرده اند گوشه های اضافه مان را بزنند تا یک جوری در تعریف نرمالشان جا شویم. نهایتش چه شد. بعد از این همه کلاس و جلسه مشاوره و درمان، شده ایم یک مشت آدم "متمدن" که به صدای شکم هم احترام میگذارند. دوستمان ندارم جیمی. بیا بزنیم زیر همه چی و فرار کنیم. بیا دیگر لازم نباشد لباس فرمال بپوشیم و به زور خودمان رادر چارچوب متعارف بچپانیم. اصلا دست دور گردن هم میاندازیم و یک ایکس ری دو نفره میگیریم . می فرستیمش برای کارت کریسمس تمام این نارسیست های شق و رقی که از استخوان های آدم های خارج از محدوده هم فوبیا دارند. بیا دوباره خودمان باشیم جیمی.

تعظیم کن ابله. من متخصص ریدن به رابطه هام

2010-01-17T16:03:00.000-05:00

تو با هفت لو سر میکنی
من توی فنجان چای گریه میکنم

دفاعیات متهم میم یازده

2009-12-09T09:24:00.005-05:00

نه خیر آقای قاضی. این یک سلاح سرد نیست. میل بافتنی است.
من داشتم یک شال میبافتم. که کلافش رنگی رنگی بود و نرم. زمستان خوب و آرام پیش میرفت تا آن روز که برف سنگین میآمد و من سوار اتوبوس صدو شصت و پنج بودم و تعداد آدم های اتوبوس هی اضافه میشد و ما فشرده تر میشدیم هر لحظه.
نه خیر معلوم است که من در آن وضعیت بافتنی نمیکردم. فقط همراهم بود.
اتوبوس پر از آدم شده بود و جای نفس کشیدن هم نبود. همین مقتول، که از قضا یک پیرزن دوست داشتنی بود که تمام مدت لبخند میزد – همچنان هم میزند- کنار من ایستاده بود. یکهو اتوبوس ترمز کرد. دقیقا همان لحظه بود که کلاه گیس مقتول هم افتاد. من تعجب کردم که چرا همچنان لبخند میزند و کلاه گیسش را برنمیدارد. گفتم شاید زیادی نایس است. اما آقای قاضی خدا شاهد است که روحم هم خبر نداشت که مقتول را به قتل رسانده ام.
کی متوجه شدم؟ آن موقعی که احساس کردم حتی بعد از پیاده شدن هر جا که میروم مقتول همراه من میآید.
تمام داستان همین بود. مقتول که هیچ کس را توی این دنیا نداشت که بیاید تحویلش بگیرد هم هنوز به شال وصل است.
من بی گناهم آقای قاضی. من فقط یک شال رنگی رنگیِ نرم دارم که یک پیرزن کچل خوش اخلاق، مثل منگوله ازش آویزان است.

جاناتان موهای مجعدی دارد

2009-11-29T17:45:00.006-05:00

جاناتان اینجا زندگی می کرده است. آپارتمان شماره هفتصد و دو. از نامه هایی که هنوز برایش میآید میگویم. نامه هایی که یا تبلیغات است یا قبض هایی ست که پولشان را نداده هنوز.
جاناتان اینجا زندگی می کرده است. صبح با آلارم موبایلش از خواب بیدار میشده، وقتی جلوی آینه دستشویی ریش هایش را میزند خیال میبافد که درامیست مشهورترین باند دنیا است و همه برایش دست تکان میدهند.
جاناتان توی آسانسور با پیرزن های کوچک و مرتب همسایه احوالپرسی میکند. وقتی از آسانسور خارج میشود بوی اودکلنش میماند.
جاناتان هشت ساعت سر کار میماند. جاناتان چه کاره است؟ نمیدانیم. اما خسته برمیگردد.
در را که باز میکند همه جا تاریک است و دوست ندارد. مثل من که در را باز میکنم و همه جا تاریک است و دوست ندارم. نامه هایش را از روی زمین بر میدارد. فرستنده همه نامه ها را چک میکند.
نامه ها باز نشده روی میز پخش میشوند.
شبها که جاناتان نوی بالکن سیگار میکشد و همسایه ی چاق و لخت روبرویی نگاهش میکند گاهی- جاناتان هم مثل من جنسیت همسایه چاق را نمیتواند حدس بزند- و خاکستر سیگارش را توی حیاط می تکاند فکر میکند چرا هیچ وقت کسی برایش کارت پستال نمی فرستد....

2009-11-14T20:13:00.002-05:00

-So what happened? Why didn't they work out?
-What always happens, life.

(500) Days of Summer

پراکنده ی بیمار

2009-11-12T18:51:00.002-05:00

آقای نوازنده ی آکاردئون توی ایستگاه مترو، ساندتِرَک آمِلی را میزند. من تب دارم و بند بند تنم درد میکند. وقتی می گویم بند بند، احساس میکنم یک جانور تنها از رده های منقرض شده ی بندپا ها هستم که مریض است، تمامِ یک عالمه پایش را بغل کرده و اشک توی چشم هایش حلقه زده.

برای دلقک که رقاص شده است

2009-11-04T14:38:00.001-05:00

یک نفر بیاید داستان این خانومی در دستشویی مجاور بنده به زبان لطیف اجنبی با تلفن حرف میزد و هور هور گریه می کرد را بنویسد. حتی میتواند من را هم به داستانش اضافه کند که به خاطر غم حاکم بر مستراح، شاش بند شده بودم...
آهای نویسندگان بزرگ، کجا هستید؟ راستی چه اتفاقی افتاد که نویسندگان بزرگ، کلکسیونر عکس شدند و تمام ذوق نویسندگی شان را صرف نوشتن چهارکلمه "عنوان" عکس می کنند؟ آن وقت یک عالمه داستان بی نقال مانده است که هیچ کس به دادشان نمیرسد.

2009-10-27T15:06:00.000-04:00

تکیه می دهم به قاب تعریف شده روزمرگی هایم و به هیچ چیز فکر نمیکنم. فکر نمیکنم که صبحها میروم سرکار وعصرها برمی گردم.صبحها میروم وعصرها برمی گردم. برمی گردم و برمی گردم و برمی گردم و برمی گردم و برمی گردم.
مگر همه ی آدمها همین کار را نمی کنند؟ مگرهمه ی آدمها همیشه نگرانند که "نکند زندگی همین باشد؟"....

2009-10-11T21:30:00.001-04:00

Too bad Fish is gone. He'd know. He sees everything.

مارکوپولوی غمگین

2009-08-31T21:13:00.001-04:00

من مهاجرتر شده ام. حتی این بار زبان آدمها را هم نمیفهمم و ابلهانه به حرفهایشان لبخند میزنم.
فکر نکنم هیچ راه فراری مانده باشد. سرنوشت من همین است. دختری که یک عالم چمدان دارد و در سفر پیر میشود...
نگو که سفر همان غربت است، گریه ام میگیرد.

2009-06-29T12:48:00.001-04:00

تنها تکه ی قشنگ زندگی این روزها، فرفره ای است که همسایه ما ن به ستون خانه اش چسبانده و باد که می آید می چرخد و
می چرخد و
می چرخد و
می چرخد...

2009-06-14T22:30:00.001-04:00

کثافتها
زندگیمونو که تباه کردید
چرا میزنید دیگه؟

روزمرگی به روایت مسافر

2009-06-05T20:57:00.001-04:00

1.
نشسته ام توی ایستگاه روی کوه و منتظرم اتوبوس بیاید. هر اتوبوسی که باشد. من و صدای پرنده ها/ نگران نیستم کجا میروم.
باد میپیچد و بوی شامپو از موهایم بلند میشود. خودم را دوست دارم که به هیج جا وصل نیستم.
2.
امروز باران آمد.
3.
توی کوچه پس کوچه ها توی یک بار تنگ و تاریک بلوزبین آدمهایی نشسته ام که فردا دیگر نمیبینمشان. دوستی های کوتاه/ چند روزه/ چند ساعته. دوستی های بی توقع.
4.
مسلمان است اما حجاب ندارد. کفش واکس میزند. می گوید هر چیزی را که از خدا بخواهی میدهد. باید بنویسی بگذاری زیر بالشت. نگاهش معصوم است. دلم می خواهد شیرجه بزنم توی ایمانش. میگویم می نویسم حتما.
5.
کل راه را حرفی نمی زنم. می گوید عاشقی نکنه؟
6.
اینجا بیش از حد قشنگ است. انگار گیر افتاده ام توی یک فریم زیبا و مجبورم همیشه لبخند بزنم. من به اینجا تعلق ندارم. عضلات صورتم خسته می شوند.
7.
هشت تا قناری دارد.از شیرین کاری های قناریهایش با عشق تعریف میکند. احساس میکنم خیلی تنهاست.
8.
هنوز هم مثل بیست و چند سال پیش کابوس می بینم. عرق میکنم. قلبم تند تند میزند. از خواب میپرم. زنگ میزنم به تو. چه خوب که هستی.
9.
دندانه داری. گیر میکنی به زندگی... ساییده میشوی کم کم. یکهو میبنی گیر نمی دهی دیگر. رسم روزگار همین است گویا.
10.
کوه خوب است اما دلم برای زمین های صاف تنگ شده است. باید برگردم.

چه غلطی می کنی نیکلای گُرسکی؟

2009-05-19T13:24:00.001-04:00

امروز صبح که آقای آبی چشمهایش را باز کرد، نیکلای گُرسکی با قیافه ی ماتم زده روبه رویش نشسته بود و مدام سکسکه می کرد. حتی وقتی آقای آبی از دیدن نیکلای گُرسکی فریاد کشید بازهم سکسکه ی نیکلای گُرسکی بیچاره قطع نشد. نیکلای گُرسکی همبازی آقای آبی بوده است. حالا هم صبح به این زودی این همه راه را رانندگی کرده است که از آقای آبی بپرسد چرا این سکسکه ی لعنتی اش قطع نمی شود. آقای آبی قهوه درست میکند، روزنامه ی صبح را ورق میزند و به حرفهای نیکلای گُرسکی گوش میدهد.طفلک این نیکلای گُرسکی همه کاری کرده تا خوب شود اما درست پنج ماه و دو هفته است که سکسکه میکند. آقای آبی گوش میدهد و گوش میدهدو آخر سر بیماری نیکلای گُرسکی را تشخیص میدهد. "برک آپ ناقص!" گویا نیکلای گُرسکی پنج ماه و دو هفته و یک روزاست که ریلشنشیپ خودش را قطع کرده است –یا فکر میکند که قطع کرده است-اما از سکسکه هایش معلوم است هنوز اُور نشده است. هنوز خرده ریزه های دوست داشتنهایش، خاطراتش، وابستگی هایش توی دلش مانده است و نفسش را قطع میکند چند ثانیه یکبار. آقای آبی نمی داند نیکلای گُرسکی چند وقت دیگر باید یکبند سکسکه کند، اما حتما یک روزی یک جایی میرود که باور میکند این لِت ایت گُو که میگویند چیز خوبی است...

2009-05-15T11:45:00.006-04:00

گنجشک های خواب آلود
فالش می خوانند مدام این روزها
من اما، طناب میبندم به دو ستون زندگی

تاب میخورم
تاب میخورم
تاب میخورم و
انگشتم را به بدن سرد ماه میکشم .

راستی! مرا چه باک از رفتن ات
نبودنت
نیامدنت
-هرگز
وقتی که در خوابهایم
تاج گل میسازی برایم از گل های زرد کنارجاده
و من زبیا ترین عروس دنیا میشوم
-هرشب

من عریانم ، عریانم ، عریانم.

2009-05-10T04:32:00.008-04:00

زور هم بزنم فَنسی نمی شود این نوشته.
بگذار خودش باشد.
مثل من که هیچ وقت اینقدر خودم نبوده ام،
روی پُرچ چمباتمه زدم و به هیچ چیزی فکر نمیکنم.
هیچ چیز و صدای جیرجیرک ترکیب ایده آلی ست.
روزها پر است از ددلاین هایی که می گذرند و من به گردشان هم نمیرسم و بعد شب میشود.
یعنی دلم هم نمی خواهد برسم.
دلم میخواهد پرده کنار برود و یک خانم مو کوتاه و ظریف با پیرمرد تنهای توی بار تانگو برقصند.
مامانم گریه کرده ست امشب. مطمئنم.
امروز یک شنبه بود. بنویسم که یادم نرود.
گرچه این هم بعدها میشود لنگه ی بقیه ی یک شنبه های بی شرفی که به دوشنبه وصل میشوند.
چه خوب من دکتراورژانس نیستم که وقتی پری خودش کشت، شهادت بدهم مرده است.
-پری جان دلت برای صدای بهم زدن شکرتوی چایِ شبهای بی ستاره تنگ نشده؟
تو حتما خوابی وقتی اینهمه از شب گذشته است.
لبهایت را میس کرده ام امشب، وقتی نفست بوی الکل و سیگار میدهد.
هی مردِ بی وطن، کجای دنیایی حالا
که بیدارت کنم و بگویم نگران من نباش؟

حکایت دختری که موو کردنش درد دارد

2009-04-30T15:16:00.000-04:00

هیچ جوره جمع نمی شود این وسایل. حالا منم میان این جعبه های پر و خالی. فکر میکنم چقدر خوب است که همه ی زندگی ام یک اتاق است حداقل.
باران میزند به شیشه.
مینشینم توی یکی از جعبه ها وپارو میزنم و میروم.
یک روز نامه ام را از آب میگیری"اینجا بهار حالش خوب است. حال من هم خوب می شود نگران نباش"

مشق شب

2009-04-22T15:30:00.002-04:00

Everything gonna be alright.
Everything gonna be alright.
Everything gonna be alright.
Everything gonna be alright.
Everything gonna be alright.
Everything gonna be alright.
Everything gonna be alright.
Everything gonna be alright.
Everything gonna be alright.
Everything gonna be alright.
Everything gonna be alright.

2009-04-20T23:21:00.000-04:00

در زندگی قبلی ام گوسفند بوده ام حتما
که اینقدر صدای نی مرا شیدا می کند

2009-04-14T13:26:00.001-04:00

آقای آبی عاشق شده است. عاشق خانوم شنی- که نمیدانم اسمش شنی است یا به خاطر اینکه مثل عروسک های شنی نرم است و وقتی روی کاناپه مینشیند شکل کاناپه را به خود میگیرد، شنی صدایش میکنند. آقای آبی خیلی دلش می خواهد که وقتی خانوم شنی باغبانی میکند نگاهش کند یا وقتی با زنبیل خریدش لنگان لنگان توی کوچه راه میرود همراهش برود. حتی همین قدر هم که توی کلیسا پشت سر خانوم شنی بنشیند دلش خوش میشود. اما مشکل اینجاست که آقای آبی بهارها بیشتر از همیشه خوابش می آید و نمی تواند از رختخواب جدا شود. حتی یکبارهم که به زور به موقع بیدار شد تا از روی نرده های حیاط به خانوم شنی صبح به خیر بگوید، آنقدر خمیازه کشید و خانوم شنی که تمام حواسش پی دهان گشاد آبی بود، هیچ کلمه ای را متوجه نشد...آقای آبی غمگین است و نمیداند آیا خانوم شنی تا فصل بعدی صبر میکند یا حتی زنده میماند که آقای آبی بیدار شود و عشقش را ابراز کند یا نه.

Happy Easter

2009-04-12T15:54:00.001-04:00

استیسی گفت امروز خدا بر میگردد. فکر کنم برگشته چون زمین پر از گل های ریز بنفش شده بود. کاش حالا که فهمیده ام قلبم یائسه نشده هنوز، خدا نگذارد دوباره برود.

2009-04-02T16:58:00.000-04:00

زیر آب میروم.
بالا نمی آیم. شهر من اینجاست.
من اینجا خوشبختم. لکه های لرزان نور و موج های خسته گواهند.

2009-03-25T13:55:00.004-04:00

دخترم Amelie

خیلی راضی ام از اینکه این همه سال بودی
:)
تولدت مبارک
:x

امضا
آقای خدا

googly googly googly go away

2009-03-24T12:43:00.005-04:00

The Fall

2009-03-18T11:57:00.002-04:00

آن لحظه ای که خدا داشت آقای آبی را می آفرید هرچه قدر تلاش کرد نتوانست خودش را راضی کند که آقای آبی چانه داشته باشد. یعنی تمام لطف قیافه آقای آبی، با آن چشمهای درشت خمار، به آویزان بودنش است وهیچ رقم با چانه جور در نمی آید. حالا بعد از نیم قرن و اندی، آقای آبی عزیزم که تنها در کافه نشسته و شکر چایش را هم میزند به آدم های بدون چانه کافه نگاه می کند و توی دلش به بی چانه گی خودش فحش میدهد. نه این که آقای آبی آدم سطحی و ظاهر بینی باشد. اما هیچ دلش نمیخواست از نژاد آدمهایی باشد که انواع واقسام ریش های عجیب غریب میرویانند تا بی چانه گیشان را بپوشانند.

اعترافات شب عید

2009-03-10T13:27:00.003-04:00

من هم دلم میخواست لیست آرزوهایم را بنویسم مثل توکا .هرچه قدر اما تلاش کردم نشد. اولش فکر کردم اصلا آرزو ندارم. اما دارم. ترسیدم فقط. ترسیدم بنویسم و کوچک باشد و دنیا به ریش من بخندد. ترسیدم بزرگ باشد و هیچ وقت دستم به آن نرسد و لوزر باشم. ترسیدم بنویسم و پی آرزویم بروم وآخرش اشتباه از آب در بیاید. ترسیدم آرزویم واقعا آرزویم نباشد...
اما می خوام بنویسمشان. همه ی آرزو های کوچک و مسخره، بزرگ و دور، آرزوهای غلط، خیالی، آرزوهای عاریه ای. هرچه باشد مینویسم. نمی خواهم یک سال دیگر هم بدون آرزو تمام شود...

Windy love lyrics

2009-03-05T16:26:00.002-05:00

سه مرغ دریایی در آسمان ابری بالای سرت آواز می خوانند/ موهایت می رقصند در باد و عطر موهایت پخش میشود میان باد/ برگهای زرد دورت حلقه میزنند و تو زیباترین میشوی/ اما نگاهت در دورترهاست/ نمیبینی من و جهان حاضر در اینجا همه عاشقت هستیم.

2009-02-20T18:46:00.000-05:00

من عاشق این فرشته ی آهنی کوچک هستم که به زور از گُرد گرفته ام. مطمئنم از همان جنس فرشته های نگهبان است. بی حساب که نمی گویم. خودم دیدم وقتی آن پازتیو لعنتی یکهو ظاهر شد توی زندگیم، محکم مواظب من بود و هیچ نگذاشت که گریه من طولانی شود وبه من الهام کرد به جای غصه خوردن، کروچ کروچ قلب های دارچینی ولنتاین بخورم...

2009-02-18T20:36:00.005-05:00

گم شدی
رفته بودم سرکوچه خمیرهایم را بدهم که برایم نان بپزند،‌ آمدم دیدم دیگر نیستی
همه جا را گشتم حتی لای رخت‌های چرک را
گفتم لابد چند ساعت بعد سر و کله‌ات پیدا می‌شود. نشد
.گفتم به درک. خودش رفته،‌خودش هم بر می‌گردد. برنگشتی
ترسیدم. جایت خالی بود. مثل یک حفره سیاه وسط پستان‌هایم.
خودم را زدم به بی‌خیالی. وسط مستی مردی آمد و سرش را گذاشت توی حفره سیاه و قاه‌قاه خندید. ترسناک بود.

حالا دیگر آنقدراز آن زمان گذشته که اگر برگردی هم نمی‌شناسمت.
دارم به حفره عادت می‌کنم.
برنگرد.

از وبلاگ بلوط

آخر هفته ی خود را چگونه گذراندید

2009-02-16T19:33:00.000-05:00

تمام شکلات ها را یک گاز زدم و گذاشتم سرجایشان. حالا اگر بپرسی میدانم هر کدام چه مزه ای میدهد.

2009-02-04T22:25:00.000-05:00

گریه نکن کوچولو. لباس های گِلی ات را خودم توی رودخانه میشورم و روی این درختها پهن میکنم. صبح که شد و آفتاب از لای برگها درآمد یواش یواش خشک میشود. گریه نکن کوچولو. زخمهای دست و پایت را خودم برایت تمیز میکنم و می بندم. گریه نکن کوچولو خودم میگردم دنبال قبیله ات و تو را تحویل آدمهایت میدهم. بیا بنشین کنار آتش و گرم شو. درد و دلتنگی گریه ندارد کوچولو. زندگی پر از درد و دلتنگی است...

2009-01-31T16:14:00.003-05:00

این روزها من همان پری کوچک دریایی هستم که صدایش را به ازای یک جفت پای زمینی فروخت/ نمیدانی چقدر میخواهم بگویم دلم تنگت است/ آوازم را فروخته ام افسوس.

2009-01-13T07:47:00.001-05:00

می خواستم بنویسم چندتا قلب روی دیوار بیمارستان خوب بود، یک طوری که چند نفری نگران بشوند. حتی می خواستم بگویم این دردهای وحشتناک نفسم را می برد، بازهم یک طوری که چند نفری دلشان برایم کباب شود. شاید من دلم خوش شود که دو سه نفری دوستم دارند. اما حالا که میخواهم بنویسم خنده ام میگیرد چقدر دسپریتلی نیاز دارم که داد بزنم هلو! پلیز لاو می...

Eric Carmen

2008-12-08T17:41:00.017-05:00

All by myself
Dont wanna be
All by myself anymore
All by myself
Dont wanna live
All by myself anymore

2008-11-29T17:41:00.002-05:00

نه جانم. شما آقای آبی را نمیشناسید. بد قضاوت میکنید. درست است که خیلی به اسمش می آید - نه اینکه رنگش آبی باشد. طفلک همیشه حالش آبی* است. بیشتر موقع ها بی حال است. تمام موضوعات ناخوش آیند دنیا غمگینش میکنند. دلش برای هرچیزی شور میزند و فکرهای عجیب غریب میکند. اما با همه ی این اوصاف، خیلی گل است. آنقدر که دلش نمی آید جنیفر، عنکبوت ساکن چکمه هایش را بی خانمان کند و توی این برف و بوران بدون چکمه راه می رود. با محبت با ویولت، بنفشه ی آفریقایی اش صحبت میکند. وقتی نوه های خاله سِلی تمام خانه اس را بهم ریختند و "کیو" و "جی" و "بی" روی کیبوردش را قورت دادند اصلا دعوایشان نکرد حتی برایشان از خمیر میان نان یک عالم آدمک ساخت. کلی کتاب دارد.شیربنی های خوشمزه میپزد و دوست من است.

* blue

2008-11-06T01:09:00.007-05:00

بوی گرد و خاک میآید. قسم میخورم شش هزار بار شسته ام و سابیده ام این در و دیوار و زمین و زمان لعنتی را. اما نمی رود این بوی گرد و خاک. نمیدانم چرا هیچ بنی بشری بو را حس نمیکند. آدمها از کی بویایی شان خاموش شده و خبر ندارند؟ تو اما میفهمیدی بوها را. برای همین است که آن جفت چشمهای سبزت را در تنگ آب نگه داشته ام و شبهاکه برایشان آواز میخوانم مثل ماهی شنا میکنند و دور تنگ میچرخند. حالا همه فکر کنند من دیوانه ام. این آدمهایی که بو نمی فهمند و عاشق چشم های سبز تو نیستند چه میدانند؟

من از جهان بی تفاوتی فکرها و حرفها و صدا ها می آیم

2008-10-26T16:04:00.003-04:00

اینجا نشسته ام. روی نیمکت چوبی. میان برگهای زرد. باد می آید. باد سرد. کاش یکنفر دور من یک خانه بسازد که دیگر سردم نباشد. من اینجا ریشه کرده ام .

2008-10-23T12:54:00.002-04:00

این همه سال فکر میکردم "این" غم است. اما این از جنس ترس است که مرا دربر گرفته و رها نمیکند. ترس از آینده ناشناخته مرا مجبور میکند به گذشته پناه ببرم. گذشته که آشناست با من. نمیترسم از آن.

روزهایی از جنس گه

2008-10-14T17:51:00.002-04:00

یک روزهایی همه چبز بد است. حتی "کافی" چپه میشود روی میز.
یک روزهایی همه چیز بد است و انگشتانم میچسبد به کیبورد.

2008-10-09T19:37:00.003-04:00

مادر بزرگ جین امروز مرد. دارد با چشمان اشکی هیستوری تک تک فک و فامیلش را تعریف میکند. میان حرف هایش نسبتها را گم میکنم و داستان ها را نمیتوانم دنبال کنم. تمام مدت صحبتش، به پیرزن چروک و چشم بادامی فکر میکنم که آنقدرکوچک شده است تا مرده.

2008-10-08T12:14:00.001-04:00

قطره های باران به پنجره می خورد. شیرینی زنجبیلی هایی را که پخته ام داغ داغ می خورم و منتظر میشوم باران یک روزی تمام شود...

2008-10-03T15:51:00.002-04:00

خاک گلدان هایم را عوض میکنم. ریشه گل ها هم مثل من دلشان میخواهد دست روی خاک مرطوب و گرم و تازه بکشند. باید یک روز یک باغچه ی بزرگ داشته باشم. همه ی زندگی آپارتمانی خسته و رنگ پریده است. گل های آپارتمانی، بچه های آپارتمانی، عشق های آپارتمانی...

2008-09-29T20:31:00.003-04:00

من لم داده ام روی کاناپه و لیوان چای ام بخار میکند آرام آرام. دخترم که همین روزها سه سالش تمام میشود با دقت سعی میکند تمام آن چیزی را که در کلاس باله امروز یاد گرفته برایم اجرا کند. با هر زیر و بم آهنگ، هربار که دست و پای کوچکش را پوینت میکند عاشقترش میشوم....

2008-09-26T11:32:00.001-04:00

آفتابی و سرد که باشد دوست دارم.
حواسم است که فقط روی سنگفرشهای قرمز راه بروم و پایم روی طوسی ها نلغزد. بین راه یک گروه از پیرمردهای خوشحال دوربینشان را دست من میدهند و به عکسی که از آنها گرفته ام میگویند فنتستیک.
من دلم خوش میشود چقدر.
فکرهایم را کرده ام. بزرگ که شدم دلم میخواهد "عکاس پیرمردهای مودب" شوم…

2008-09-20T18:03:00.002-04:00

مهر می آید و باز به مدرسه می روم.
من به پاییز وفادارم.

یک سال گذشت. میس یو:x

2008-09-17T12:12:00.000-04:00

کوچولوی رنگی
هر روز یکی از لاک های به جا مانده از تو را میزنم
و با اشک روی ناخنم طرح دلتنگی میکشم

گلی
17 سپتامبر 2007

2008-09-07T15:00:00.006-04:00

انگشتم را روی کلمه های مقاله میکشم. فکر میکنم هیچ چیزی ناآشنا تر از این "علم" با من نیست. اینجا فلسطین دارد صبورانه به چین توضیح میدهد که ازطلوع خورشید تا غروب آن هیچ چیز نمی خورد و نمیآشامد. چین میپرسد اگر هوا ابری باشد و خورشید دیده نشود چه. دلم هوای ابری میخواهد. مژده برایم نوشته هیچ وقت نترسم، به گل های ریز فکر کنم. چشمایم را میبندم و هوای ابری میبینم. گل های ریز سفید نمناک توی مه غلیظ. انگشتم را روی تن گل های ریز میکشم. چقدر با من آشناست...

2008-09-03T22:10:00.005-04:00

چند وقتی ست چتر خریده ام. من، من که هیچ وقت چتر نداشته ام و از نداشتنش هم غمی نداشته ام. من که همیشه بی خیال زیر همه ی باران ها راه میرفتم، تازه گی ها حس میکنم نم می کشم، درد میگیرم، پیر میشوم و آرام آرام میپوسم...
بی پدر همه را رام میکند این روزگار. هر چقدر هم که وحشی و سرکش باشی. آن وقت مجبوری همیشه زیر چتر راه بروی و خیلی زود یادت میرود زیر باران دنبال "blue bird of happiness" میگشتی...
غم انگیزست. میدانم...

2008-09-01T01:52:00.001-04:00

Prot: I wanna tell you something Mark, something you do not yet know, that we K-PAXians have been around long enough to have discovered. The universe will expand, then it will collapse back on itself, then will expand again. It will repeat this process forever. What you don't you know is that when the universe expands again, everything will be as it is now. Whatever mistakes you make this time around, you will live through on your next pass. Every mistake you make, you will live through again, & again, forever. So my advice to you is to get it right this time around. Because this time is all you have....

K-PAX

مرسی نیوشا جونم :x

2008-08-26T21:00:00.002-04:00

2008-08-25T16:47:00.005-04:00

نشسته ام توی اتاق انتظار و مجله ها را ورق میزنم که یکهو صدای پلین وایت تیز می آید که میخواند:

Oh it's what you do to me...

2008-08-24T03:30:00.007-04:00

یک روز داستان دخترهای رنگ پربده ای را مینویسم که اینسامنیا دارند و تمام شب با موهای بلند پریشان و پیژامه های گَل و گشاد توی راهرو راه میروند.

2008-08-22T14:42:00.003-04:00

فصل دارد عوض میشود. پاییز شده است. دیگر نمیشود نصفه شبها از لای دربخزم بیرون و بروم کنار آب و باد، من و موهایم و شلوارکم را برقصاند. به جایش یک پتوی کلفت تر پهن میکنم روی تخت و برای خودم آرام آرام لالایی میخوانم. خواب میبینم که پاییز شده است. من روی ریل قطار راه میروم. عروسکم را بغل گرفته ام. عروسکم بزرگ شده است، باید برود مدرسه و دلش شور میزند. برگ های زرد توی هوا میچرخند. قطاراز آن دور دورها میآید. عروسکم دیگر نمیترسد، خوشحال است.

2008-08-19T03:32:00.001-04:00

ساعت از دیروقت هم گذشته ومن خوابم نمیبرد همچنان. وطن چه دور شده است امشب! هیچ جنبنده ای این حوالی بیدار نیست. جز صدای ناخن های من روی کیبورد و جیرجیرک های شب زنده دار هیج صدایی نمی آید.صبح نمیشود و من آرام آرم پیر میشوم...

2008-08-15T15:38:00.003-04:00

مثل راه رفتن روی لبه ی پشت بام میماند، حواسم باید همیشه جمع باشد که پایم نلغزد و اندوه باستانی دوباره مرا بغل نکند. گاهی یک سیخونک بدجنس یکهو مرا هل میدهد پایین. توی آفیس نشسته ام. اشک هایم دونه دونه سر میخورد روی صورتم. این "چین" یک بند آروغ میزند و من که دیگر رمقی برای حرص خوردن ندارم خنده ام میگرد...

2008-07-29T01:07:00.002-04:00

Jeremy: Hmm. It's like these pies and cakes. At the end of every night, the cheesecake and the apple pie are always completely gone. The peach cobbler and the chocolate mousse cake are nearly finished... but there's always a whole blueberry pie left untouched.

Elizabeth: So what's wrong with the blueberry pie?

Jeremy: There's nothing wrong with the blueberry pie. Just... people make other choices. You can't blame the blueberry pie, just... no one wants it.

My Blueberry Nights

2008-07-25T20:33:00.002-04:00

چند وقتی است که قهرمان قصه من لج کرده است. یک گوشه نشسته و مدام میگوید من هیچ داستانی ندارم که بنویسی. میگوید در زندگی که آدمها همزمان به خود کشی و استفاده از محصولات anti aging فکر میکنند من بازی نمیکنم...

2008-07-24T15:34:00.002-04:00

فکر میکردم درغربت، با تمام بی کسی هایی که میکشم، حداقل از شر جن ها خلاص میشوم.اما همین یک حسن را هم ندارد. اینجاهم جن های کوتوله با لباس های رنگی رنگی و کلاه های ابلهانه پشت در و دیوار و کمد قایم میشوند و تا چشم مرا دور میبینند "موچین" را میدزدند. من هرچه قدر هم بگردم پیدا که نمیشود تا چند روز دیگر که احتمالا ابروهایشان را همه برداشته اند و هر چه عروسی و مهمانی جن ها بوده تمام شده است آسه آسه میایند و موچین را پس می آوردند.

2008-07-21T13:03:00.007-04:00

من نشسته ام روی زمین گوشه ی دیوار. نور آفتاب که از لای درختها چشمانم را کور کرده قشنگ است.
من خوبم.
کاش یکی بیاید. یکی بیاید که گچ دارد. آن وقت کف حیاط یک لِی لِی بزرگ می کشیم و تا شب بازی میکنیم. حتی فردا و پس فردا هم بازی میکنیم.
حتی همیشه،
اگر باران نیاید و لِی لِی را نشورد از کف حیاط.

2008-07-19T13:10:00.006-04:00

"We all get freaked out from time to time, but we keep trying because you have to figure, if the worlds fattest twins can find love there’s hope for all of us. Somewhere, out there, there’s another little freak who’ll love us, understand us, will kiss our three heads and make it all better."

Carrie Bradshaw

2008-07-17T15:06:00.001-04:00

<<دیشب تو را در خواب دیدم. هر دو روی جزیره‌ی کوچکی نشسته بودیم. دامن آبی‌ات به دریای پهناوری تبدیل شده بود و اطراف‌مان را گرفته بود. چین‌های دامن‌ات تا دور دست‌ها، موج می‌زد. ساحل دیده نمی‌شد. به تو گفتم: شهره! یک وقت دامن‌ات را جمع نکنی که دریای به این قشنگی از بین برود. نگاهت که کردم غمگین بودی. آن‎قدر غمگین که نتوانستم چهره‌ی آبی‌ات را ماچ کنم. هندوانه در جلومان بود. خواستم آن را قاچ کنم. چاقو که روی پوستش گذاشتم صدایی از توی هندوانه گفت: «آخ این‎جا نه!» ترسیدم و نوک چاقو را جای دیگر گذاشتم. هندوانه گفت: «آخ این‎جا هم نه.» جای دیگر گذاشتم، آخ نگفت و صدایی نیامد. آن را دو نیمه کردم. ناگهان دختر و پسری از هندوانه بیرون آمدند. یکی گفت: «سلام مامان من سهراب هستم.» آن یکی گفت: «سلام بابا من سپیده هستم.» هر دو را بغل کردیم. سپیده بغل من بود و سهراب بغل تو. نمی‌دانم چه طور شد که سپیده و سهراب نشستند توی پوست هندوانه و روی موج‌ها رفتند و دور ‎شدند. تو گریه کردی و شروع کردی به جمع کردن دامن‌ات تا موج‌های دریا را نزدیک بیاوری. من و تو تلاش می‌کردیم تا دامن آبی‌ات را جمع کنیم. بی فایده بود. برگشتم که نگاهت کنم، نبودی. دامن آبی‌ات نبود و من تنها بودم. داشتم خفه می‌شدم. خرخر می‌کردم. بیدار شدم. هندوانه زیر سرم بود و مهران در خواب خروپف می‌کرد. به یادم افتاد که در زندان هستم و غم دنیا در دلم ریخت...>>

هندوانه‌ی گرم ـ علی‌اشرف درویشیان
از اینجا

2008-07-07T23:46:00.007-04:00

اینجا سیاره من است.
هیچ کس دیگری جا نمیشود دراین سیاره. فقط به اندازه ی من جا هست و وان حمامم .
دراز میکشم توی وان و موهایم زیر آب، سیاه تر از همیشه میشود. آسمان پر از ستاره است. لحافی از کف میکشم رویم.
هیچ چیزی مرا نمیترساند.
زیر آب میروم و خوابهای نرم میبینم.

2008-07-02T14:43:00.003-04:00

این پیشی خوابالو عشق منه

پ.ن. اینم بدون فیلتر واسه ندا

2008-07-01T15:35:00.010-04:00

صبح" را بریده ام .زندگی ام از ظهر شروع میشود تا شب. شب تا وقتی شب است که گنجشگ ها نخوانند، میدانی که.
تو مهربانی و صبح ها منتظرم میمانی. گاهی از شدت گرما و دلتنگی تمام صبح در یخچال مینشینی ، درش را باز میگذاری تا چراغ یخچال روشن بماند و بتوانی برایم شعر عاشقانه بنویسی.
تو مهربانی و هیچ کج خلقی نمیکنی با اینکه میدانی "ظهر" را خواهم برید بزودی .

2008-06-19T23:47:00.004-04:00

میگویم خواب "عجیب" دیده ام باز. خواب دیده ام امتحان دارم و نفر بغل دستی ام محمد رضا پهلوی است و من سعی میکنم برگه اش را ببینم.

میخندی.

میگویی خواب شاه میبینی چون پرنسسی.

میخندم.

دوستت دارم!

2008-06-18T13:36:00.001-04:00

عینک دودی ام را میزنم و راه میفتم. ابرهای قلمبه مرا نمیشناسند و نمی بارند...

2008-06-12T00:11:00.002-04:00

If we're all alone, then we're all together in that, too....

P.S. I Love You

2008-06-08T23:35:00.002-04:00

وبلاگم را پر از آب میکنم و ماهی. میروم زیر آب. اینجا نمیترسم دیگر.
میان گیاهای سبز زیر آب می رقصم و همه ی ماهی ها عاشقم میشوند.

2008-06-06T20:35:00.012-04:00

...
درین شب ها
که گل از برگ و
برگ از باد و
باد از ابر می ترسد
درین شب ها
که هر آیینه با تصویر بیگانه ست
و پنهان می کند هر چشمه ای
سر و سرودش را
چنین بیدار و دریاوار
تویی تنها که می خوانی
تویی تنها که می خوانی

شفیعی کدکنی

با صدای شهرام ناظری

Le Disko

2008-06-02T01:56:00.007-04:00

Hello little boys, little toys
We’re the dreams you're believing
...
listen

2008-05-23T16:49:00.002-04:00

دیشب دوباره خواب دیدم رفتم ایران. گفتی تو که هرشب هرشب میای خیلی بلیطش گرون میشه. خجالت کشیدم و بیدار شدم.

2008-05-20T21:47:00.005-04:00

اینجا کتابخانه است . این چیزی که من پشتش مینویسم یکی از خزعبلات علمی ست که یک عده برایش کلی وقت گذاشته اند و کشفش کردند و من هیچ دوستش ندارم…
هر خط میخوانم صد خط فکر و خیال میکنم. هزار شغل بهتر برای خودم پیدا میکنم. به لیست تمام درس هایی فکر میکنم که اگر میخواندم بهتر بود. همه ی خاطرات بیست و چهار سال عمرم را مرور میکنم. وقایع ابلهانه ای را مجسم میکنم که نه اتفاق افتاده نه هیچ وقت اتفاق میفتد. هرچه کتاب از قفسه های دوروبرم میبینم ورق میزنم و یک فصل میخوانم.
اینجا کتابخانه است. یک حشره ی ریز قرمز رنگ شش پا روی کاغذهایم راه می رود و من مدتهاست نگاهش میکنم...

2008-05-09T14:32:00.003-04:00

آقای عزیز سلام،
شما من را نمی شناسید. اما من هر روز که سوار زرافه ام از جلوی آفیس شما رد میشوم، شما را می بینم که سخت غرق افکارتان هستید. آن قدر که نمی بینید همه جا پراز شکوفه شده و بوی علف می آید. حتی صدا ها راهم نمیشنوید. مثل آنروز که من آقای باغبان را، برای اینکه به بهانه کوتاه کردن چمن ها همه قاصدک ها را قطع کرده بود، آنقدر زدم که مُرد اما شما حتی نیم نگاهی ازپنجره تان به بیرون نینداختید. به گمانم حالتان خوش نیست که تمام روز به صفحه مانیتورتان زل میزنید و هیچ وقت چشمهایتان را نمی بندید تا نوک انگشتانتان را روی سطح آب بکشید. امروز شما را دیدم که به دختر کوچولوی مو فرفری لبخند زدید. شاید هنوز بیماریتان قابل درمان باشد.

چرا نمی آیید بیرون باهم هوایی بخوریم؟

2008-05-06T01:11:00.000-04:00

تنها در کافه تریا نشسته ام و سوپ می خورم. تابستان شده، اینجا پرنده پر نمیزند. برای اینکه نروم به کار هایم برسم عمدا خوردنم را کش میدهم. با قاشقم سوپم را بهم میزنم و سعی می کنم از میان رشته های سوپ که حروف الفبا ست اسمم را پیدا کنم. حروف را زیر و رو میکنم. از دیدن بعضی از حرفها خوشحال میشوم. تعجب میکنم که نسبت به حروف الفبا احساس دارم. یاد روزهای نوجوانی می افتم که اول اسم پسرهایی که دوست داشتیم را همه جا مینوشتیم. روی کتابها و دفترها، روی نیمکت مدرسه، روی آینه. پسرهایی که حتی درست نمیشناختیم. پسرهایی که باید عاشقشان میشدیم. با همین حروف احمقانه انگلیسی چقدر دلمان خوش میشد و یادمان نمیرفت عاشق باشیم. چه دوست داشتن ها از نوع دیگری بود. اما خوب بود. دیگر نشد که مثل آنروزها دوست بدارم. نشد که دلم هری بریزد پایین با دیدن کسی. نشد صاف و ساده و بی توقع عاشق باشم. از تمام خاطره آنروزها این ماند که بعضی حروف را دوست تر دارم...

2008-04-19T19:12:00.002-04:00

...
اشکهای من گوله گوله
می چکن رو ماهی تابه
همه دود میشن میسوزن
شام من گریه کبابه
...
listen

2008-04-14T16:22:00.002-04:00

و من زمان را می‌دیدم
که تقسیم می‌شد در سه سطل بی‌معنی
و ابدیت را می‌دیدم
که مبدل می‌شد به تقویم
و تقویم دشمنی می‌شد برای روح
«امروز چه کنیم
فردا چه کنیم
همیشه چه کنیم؟»

ــ رضا صفریان، بصیرت سایه‌ها

ازاین جا

2008-04-13T17:23:00.000-04:00

باران أمده و زمین پر از کرم های خاکی شده. مدتها بود کرم خاکی ندیده بودم. یک دفعه چقدر دلم برای فرهاد کنجکاو تنگ شد .

2008-03-25T12:24:00.006-04:00

خوش به حال غنچه‌هاي نيمه باز
خوش به حال دختر ميخك كه ميخندد به ناز
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب...

(listen)

2008-03-22T22:46:00.002-04:00

من با تمام خاطرات قدیمی رابطه داشته ام.
نمیدانم جفتگیری با کدام دوره تاریخ بارورم کرده است.

2008-03-14T16:03:00.003-04:00

خوابم می آید.
هیچ وقت نشد بهار را ببینم.
تا می آیم بیدار شوم تابستان شده است.

2008-03-04T22:40:00.003-05:00

من و میشله پابرهنه توی راهرو آواز خواندیم و رقصیدیم.
میشله من را بوسید.
میشله دو سالش است.
من میشله را دوست دارم.

2008-02-16T02:59:00.004-05:00

کلمه ندارم برای نوشتن این روزها.
به جایش موهایم را گیس میکنم، پیرهن سرخابی گلدار میپوشم و نقش قالی میزنم. شعرهایی را که باید شاعرشان میشدم میبافم. هزار قصه ی رنگی گره می زنم به زندگی. هزار پروانه ی شاد. خودم را میبافم وهمراه انگشتانم میان تارهای قالی میرقصم.
کلمه می خواهم برای چه دیگر؟ من که روی دار قالی مست میشوم ، زیبا میشوم، دست میکشم روی تن خورشید و بلند بلند می خندم.
زمان را نمی بافم. آواز می بافم به جایش. کلاف دلتنگی را گم می کنم و پیدا نمیشود هرگز.دل خوش میبافم.
کلمه نمیدانم من...

2008-01-19T12:28:00.000-05:00

«... مرا نهراسان

كه من بارها و هزاران بار

بي‌شاهد و شناسنامه

از شادي‌هاي كوچكم جدا شده‌ام

كه بارها و بارها بي‌نام و نشان

اسناد تنهايي خويش را امضا كرده‌ام

بي‌جوهر و مركبي

من چيزي براي هراس ندارم

وقتي رد پاهاي تو تا اتاق اضطراب من امتداد مي‌يابد

كسي كه از دلاشوبه‌ي ظلمت مي‌هراساني

گيس‌بريده‌اي است كه سهمش از عبور فصل‌ها

تنها هاشورهاي درهم و سياه است

زني كه ديروز در گوش چكاوك گفت:

من عاشقم.»

بخشي از شعر صبا واصفي – مجله زنان – مرداد 1386
از اینجا

2008-01-17T23:19:00.000-05:00

من عاقل شده ام و این عاقل شدن، لامصب درد دارد.

2007-12-31T15:39:00.000-05:00

روی برف اولین رد پا، ردپای من است .
من اولین نفری هستم که این "زمین" ناشناخته را کشف میکنم.
راه میروم و با رد پاهایم قلمرو ام را گسترش میدهم.
من خدای این زمین سفیدپوشم.
قبل از اینکه کسی بیدار شود کل زمین را فتح خواهم کرد.
کل زمین را فتح میکنم و به آدمهایی میخندم که نیو یرشان هفت تا سین کم دارد و خودشان خبر ندارند.

2007-12-29T12:06:00.000-05:00

تو تایپ کرده ای : چطوری؟

من فکر می‌کنم بگویم غمگینم . توخواهی ‌پرسید چرا،میدانم. من چگونه باید بگویم چرا دلم هیچ وقت خوش نیست. که چرا این اندوه لعنتی از من جدا نمیشود. که چگونه بعضی آدمها دلتنگ زاده میشوند...

من تایپ میکنم: خوبم.