شبها آسمان اینجا پرازماهی میشود .ماهی های خوشبختِ بی خیالی که همه فکر میکنند نور چراغ های کازینو هستند...

صدای آب می آید ،
مگر در نهر تنهایی چه می شویند ؟...


سهراب

صدای قدم هایم توی راهروهای اینجا میپیچد. ویک اِندی ست که لانگ شده وهیچ کس نیست.
.
.
.
من اینجا چه میکنم؟
من که میخواستم روی آبها برقصم و پا برهنه توی پاییزها بدوم، چرا میان این همه کُدهایی اسیر شده ام که نمیشناسمشان؟

دل من، در دل شب،

خواب پروانه شدن مي بيند...

قصه ی زندگیم را باد برده است...
روی پشت بام دنیا ایستاده ام و در میان سرنوشت های معلق در باد پیِ سرنوشتم میگردم.
باد، قصه ی زندگیم را پس بده...