چند وقتی ست چتر خریده ام. من، من که هیچ وقت چتر نداشته ام و از نداشتنش هم غمی نداشته ام. من که همیشه بی خیال زیر همه ی باران ها راه میرفتم، تازه گی ها حس میکنم نم می کشم، درد میگیرم، پیر میشوم و آرام آرام میپوسم...
بی پدر همه را رام میکند این روزگار. هر چقدر هم که وحشی و سرکش باشی. آن وقت مجبوری همیشه زیر چتر راه بروی و خیلی زود یادت میرود زیر باران دنبال "blue bird of happiness" میگشتی...
غم انگیزست. میدانم...